شعر فارسی آیات غمزه

از قیام سرخ گوهرشاد بنویس ای رفیق

محمدحسین انصاری نژاد — Sun, 13 Jul 2025 06:36:00 GMT

چیست در اسلیمی این گنبد و معماری‌اش
این خطوط روشن طاق مقرنس‌کاری‌اش

شب‌نشین نقش‌بندی‌های این گلدسته‌ام
با طنین دل‌نشین ساعت دیواری‌اش

پشت خط نسخ این ایوان و پیچاپیچ آن
جویباری هست و چشمم خیره بر سرشاری‌اش

هر کتیبه، رسم نستعلیق زلف دلبری‌ست
می‌کشد آخر مرا این شیوة دل‌داری‌اش

دیده‌ای در وسعتی از زعفران خورشید را
صبح این ایوان ببین و گیسوی زرتاری‌اش

پیچ‌وتاب نقش‌ها هریک چو ماری رنگ‌رنگ
چشم دارد باغضب بر پونه و «رزماری»اش

شارع ایوان مقصوره است تا دارالشفا
هرنفس از چشم بیماری‌ست رود جاری‌اش

ای خوشا چشم مسافر خواب در محراب او
باز، وقت شرعی نقاره‌ها بیداری‌اش

روزه‌داران را خوش است اینجا سلوک شامگاه
نان و خرمایی به لب از سفرة افطاری‌اش

باده‌نوشان‌اند اینجا ساغر خورشید را
می‌ فروش اینجاست مست از پیشه‌ی خماری‌اش

ای خوشا با لحن «قدسی» وصف این نقش‌ونگار
بعدازآن بیت‌الغزل با سبک «صاحب‌کار»ی‌اش

جلوة شاه شهید اینجا تماشایی‌تر است
در همین آیینه بنگر شوکت درباری‌اش

گر بیندیشد بر این دریا کسی از قحط آب
وای بر چشم بخیل و خوی بوتیماری‌اش

بنگر اینجا پشت ‌هم ردّ قیامی سرخ را
در نقوش سرخ بنگر نم‌نم خون‌باری‌اش

پنج نوبت باید اینجا کرد لعن میرپنج
چشم بر این گنبد و رسم‌الخط پرگاری‌اش

خصم خونی بود دین را «میر پنج» شب‌پرست
با کلاه زرنشان از حقیقت عاری‌اش

خواست بین روسری هرگز نماند طرّه‌ای
تا از آن هموار گردد جادة طراری‌اش

تا دهد دم را تکان بر منظر روباه پیر
سر برید از کفتران با خصلت کفتاری‌اش

تا بیفتد غرق خون عمامة روحانیان
تا ببندد چون یهودان تُکمة سرداری‌اش

ای خوشا شیخ گنابادی و آن روح رشید
آن علمدار قیام و شور بیرق‌داری‌اش

عارفی چون سهروردی با شهودی سرخ بود
خواند بین آتش و خون مبحث اسفاری‌اش

او که مضمون‌های خورشیدی‌ست نونو موج‌خیز
پشت ابیات بلند مخزن‌الاسراری‌اش

عارفی پیموده تنها هفت شهر عشق را
حاجت کشکول کو در مشرب عطاری‌اش

شهر در خواب تغافل بود در آن گیرودار
هست مدیون صدایی شب‌شکن، بیداری‌اش

سخت مسموم است آفاق مجازی، هوش دار
بنگر ابر فتنه را با جوش نرم‌افزاری‌اش

دست‌ها در پرده می‌بینم به تحریف قیام
محو فرهنگ فرنگ و کیش آدم‌خواری‌اش

از قیام سرخ گوهرشاد بنویس ای رفیق
تا به نِسیان در غبار فتنه‌ها نسپاری‌اش
.

تا حال من خوب است حال زندگی خوب است

فاطمه زاهد مقدم — Tue, 17 Jun 2025 15:00:00 GMT

با یک بغل دلواپسی باید
با بچه ها مشغول بازی باشم این شبها
باران و طوفانم ولی باید
یک مادر آرام و راضی باشم این شب ها

از مرز و بوم و قهرمان‌هایش
گاهی برای کودکانم قصه میخوانم
دنیا نمی خواهد ولی باید
من مادر اسطوره سازی باشم این شب ها

سجاده ام پهن است یک گوشه
تا حال من خوب است حال زندگی خوب است
آرامش این خانه یعنی من
دور از هیاهوی مجازی باشم این شب ها

حال دلم با گفتگو خوب است
وقتی که با همسایه و با دوست هم‌دردم
همصحبتی خوب است؛ بنشینید!
باید زن مهمان نوازی باشم این شب ها

اگر هر آدمی اندازه ی فهمش سخن می گفت

حسین زحمتکش — Sun, 16 Mar 2025 13:05:00 GMT

به این آتشفشان شمعی حقیر از سوختن می گفت
چه حسن انتخابی داشت داغش را به من می گفت

چه پرمعنا سکوتی لب به لب می ساخت دنیا را
اگر هر آدمی اندازه ی فهمش سخن می گفت

نه یعقوب نبی تنها که هستی چشم وا می کرد
اگر آن قصه را عشق از زبان پیرهن می گفت

کسی کی با خیال تخت می خوابید در غفلت
اگر آدم به این دنیا از اول راهزن می گفت

تولد مرگ را در پی ندارد مرگ با او هست
بشر کاش از همان اول به قنداقه کفن می گفت

چه تبعید غریبی ماهی غرق فراموشی
به تنگ خویش این دنیای وانفسا وطن می گفت

دامان تو پاک است، چرا دامن کوتاه؟

افشین علاء — Tue, 04 Jun 2024 10:51:00 GMT

از غرب چه دیدیم؟ به جز شوخی و شنگی
غیر از فکل و کاکل و عریانی و منگی

مغرب چه گلی زد به سر ما که اسیریم
در چنبره‌ی موحش این افعی زنگی؟

در غارت و کشتار به گردش نرسیدند
قیصر به سبک‌سیری و تیمور به لنگی

کرده‌ست تعارف به تو گر جام بلورین
کرده‌ست نهان، پنجه‌ی پولادی و سنگی

زین طایفه بگریز که دارند مهارت
در زادن زشتی و تظاهر به قشنگی

در فسق و هوس‌بارگی و سکس: صداقت
در توطئه و غارت و تاراج: زرنگی

شد زاده از او داعش و قصاب تل‌آویو
با این‌همه، مشرق زده خود را به مشنگی

دزدیده بسا یوسف از این قافله با مکر
بلعیده بسا یونس، با خوی نهنگی

بسیار خراشیده ز رخسار زنان، شرم
با پنچه‌ی چنگیز؟ نه، با ناخن رنگی

هم برده شهامت ز دل شیرزنِ شرق
هم داده به او پالتو و کفش پلنگی

برداشته از چهره‌ی مردان، خط ابرو
آویخته گیسوی دراز از سر چنگی

آمیخته شد با رژلب، بس نخِ سیگار
ای‌وای بسا دخترکان، دودی و بنگی...

[ ]

فرزند من! از پارتی غرب چه دیدی؟
جز جمعیتی بوالهوس و هیز و مفنگی

ما زاده‌ی شرقیم، چرا مد شده تقلید
از ژست سلبریتی معیوب فرنگی؟

پیوند تو با گربه و سگ نیست تجدد
نسلی رسد این‌گونه ز شیری به خدنگی

دامان تو پاک است، چرا دامن کوتاه؟
شلوار چرا پاره؟ چرا لوله‌تفنگی؟

دانم که چنین نهی ز منکر نپذیری
یا امر به معروف ز آرایش جنگی

من نیز از این شیوه‌ی اجرا به فغانم
من هم چو تو دلخونم از این گیجی و منگی

دانم که در این قافله گوش شنوا نیست
دانم ز تو خواهند فقط گوش به زنگی

اما تو به‌هش باش، مبادا بگذاری
لب را ز عطش بر لب آن مار شلنگی

ویرانگری و نسل‌کشی پیشه‌ی غرب است
اینجاست اگر شیوه‌ی سرکوب، فشنگی

پس جانب صیاد مرو از قفس شرق
هرچند نفس یافته چون قافیه‌، تنگی

در خانه‌ی خود باش و به تعمیر بیندیش
بیهوده مکن میل به آن کاخ کلنگی

از خود پلی بساز برای عبور خویش

افشین علاء — Thu, 06 Apr 2023 09:06:00 GMT

بنشین شبی به خلوت خود در حضور خویش
روشن کن آسمان و زمین را به نور خویش

توفان اگر گرفت تو کشتی نوح باش
رو کن به وقت خشم، چو موسی به طور خویش

گم‌گشتۀ تو در تو نهان است و غافلی
در غیبتش بکوش برای ظهور خویش

دلخوش به صید ماهی دریا مشو که تور
گاهی شود اسیر گره‌های کور خویش

تا بگذری ز درۀ صعب‌العبور عمر
از خود پلی بساز برای عبور خویش

اقلیم توست مُلک سلیمان چرا شدی
قانع به سعی و همت کمتر ز مور خویش؟

از گور خفتگان به تغافل گذر مکن
داری عبور می‌کنی از سنگ گور خویش

عید ما دلشدگان لحظه ی دیدار شماست

محمدعلی مجاهدی — Mon, 20 Mar 2023 14:54:00 GMT

مثل هر قصه که تأویل خودش را دارد
این غزل شیوه تحلیل خودش را دارد

عشق، متنی است که پرحاشیه تر از او نیست
گرچه هر قصه اباطیل خودش را دارد

عمر ما در شب یلدایی زلف تو گذشت
عشق ما و تو که تفصیل خودش را دارد

شب دریاچه اگر بستر آرامش قوست
برکه هم فوج حواصیل خودش را دارد

راه مطرح شدن و شهره شدن بسیار است
هرکسی شیوه ی تحمیل خودش را دارد

نفس ما سایه صفت، هم‌ره ما خواهد بود
مثل هابیل که قابیل خودش را دارد

آن چراغی که به خانه ست روا، روشن کن
مسجد شهر که قندیل خودش را دارد

هر دم آهنگ دگر می‌زند، انجیل و زبور
مصحف ماست که ترتیل خودش را دارد

ساحت وحی ز جولان‌گه ما بیرون است
ای بسا آیه که تأویل خودش را دارد

شعر، این گستره ی عرشی رازآلوده
آسمانی ست که جبریل خودش را دارد

عالمی گو، سپه ابرهه باشد، غم نیست
کعبه سجیل و ابابیل خودش را دارد

عید ما دلشدگان لحظه ی دیدار شماست
سال ما، ساعت تحویل خودش را دارد

نجار قصه، دوست جنگل نمی شود

اعظم سعادتمند — Wed, 19 Oct 2022 06:15:00 GMT

نگذار تا تو را بکشاند به بازی اش
با آن نگاه موذی از خویش راضی اش

نجار قصه، دوست جنگل نمی شود
دقت بکن به خنده ی دندان گرازی اش

در فکر خشک کردن انبوه شاخه هاست
طبق محاسبات دقیق ریاضی اش

با ژست باغبان به تو نزدیک می شود
بشناسش از تملق و گردن فرازی اش

از بیخ ریشه می بُرد آن گاه می بَرد
ما را به کارخانه ی کبریت سازی اش

ما را به جان هم که بینداخت، می شود
خود خانه ی عدالت و خود نیز قاضی اش

دیروز من تویی، فردای تو منم

فریبا یوسفی — Mon, 08 Mar 2021 20:51:00 GMT

فصل نشاط توست، خوش باش دخترم
تا گریه می‌کنی، من رنج می‌برم

دنیای وحشت است، دست مرا بگیر
با من کمی بجوش، با من که مادرم

با من بیا ببین، فردا چگونه است
از من بپرس، من! من آشناترم

گاهی مرا ببر با خود به کودکی
نگذار بپّرد آن حال از سرم

دیروز من تویی، فردای تو منم
آیینه ی همیم، بنشین برابرم

جایی که زنگ نیست، جای درنگ نیست
در بی‌نهایتی بنگر که بنگرم

جز بی‌غباری‌ات، آیینه‌جان من!
هرگز نبود و نیست دلخواهِ دیگرم

گاهی به اشتباه، گاهی به اشک و آه
با هیچ‌یک نخواه، یک دم مکدرم

فرداست مقصدش، این رود می‌رود
تو روز اولی، من روز آخرم

پیش از اینها فکر می کردم خدا

قیصر امین پور — Fri, 04 Dec 2020 05:38:00 GMT

شعر پیش از اینها فکر می کردم خدا در کتاب به قول پرستو مجموعه شعر نوجوان مرحوم دکتر قیصر امین پور در سال 1375 منتشر شده است

پیش از اینها فکر می کردم خدا
خانه ای دارد کنار ابر ها

مثل قصر پادشاه قصه ها
خشتی از الماس، خشتی از طلا

پایه های برجش از عاج و بلور
بر سر تختی نشسته با غرور

ماه برق کوچکی از تاج او
هر ستاره پولکی از تاج او

اطلس پیراهن او آسمان
نقش روی دامن او کهکشان

رعد و برق شب طنین خنده اش
سیل و طوفان نعره ی توفنده اش

دکمه ی پیراهن او، آفتاب
برق تیر و خنجر او، ماهتاب

هیچ کس از جای او آگاه نیست
هیچ کس را در حضورش راه نیست

پیش از اینها خاطرم دلگیر بود
از خدا در ذهنم این تصویربود

آن خدا بی رحم بود و خشمگین
خانه اش در آسمان دور از زمین

بود، اما در میان ما نبود
مهربان و ساده و زیبا نبود

در دل او دوستی جایی نداشت
مهربانی هیچ معنایی نداشت

... هر چه می پرسیدم از خود از خدا
از زمین از آسمان از ابرها

زود می گفتند: این کار خداست
پرس و جو از کار او کاری خطاست

هر چه می پرسی جوابش آتش است
آب اگر خوردی جوابش آتش است

تا ببندی چشم کورت می کند
تا شدی نزدیک دورت می کند

کج گشودی دست، سنگت می کند
کج نهادی پای لنگت می کند

تا خطا کردی عذابت می دهد
در میان آتش آبت می کند

با همین قصه دلم مشغول بود
خواب هایم خواب دیو و غول بود

خواب می دیدم که غرق آتشم
در دهان شعله های سرکشم

در دهان اژدهایی خشمگین
بر سرم باران گرز آتشین

محو می شد نعره هایم بی صدا
در طنین خنده ی خشم خدا...

نیت من در نماز و در دعا
ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه می کردم همه از ترس بود
مثل از بر کردن یک درس بود ..

مثل تمرین حساب و هندسه
مثل تنبیه مدیر مدرسه

تلخ، مثل خنده ای بی حوصله
سخت، مثل حل صد ها مسئله

مثل تکلیف ریاضی سخت بود
مثل صرف فعل ماضی سخت بود

تا که یک شب دست در دست پدر
راه افتادم به قصد یک سفر

در میان راه، در یک روستا
خانه ای دیدیم، خوب و آشنا

زود پرسیدم: پدر! اینجا کجاست؟
گفت: اینجا، خانه ی خوب خداست!

گفت: اینجا می‌شود یک لحظه ماند
گوشه ای خلوت، نمازی ساده خواند

با وضویی دست و رویی تازه کرد
با دل خود، گفتگویی تازه کرد

گفتمش پس آن خدای خشمگین
خانه اش اینجاست؟ اینجا در زمین؟

گفت :آری خانه ی او بی ریاست
فرش هایش از گلیم و بوریاست

مهربان و ساده و بی کینه است
مثل نوری در دل آیینه است

عادت او نیست خشم و دشمنی
نام او نور و نشانش روشنی

خشم، نامی از نشانی های اوست
حالتی از مهربانی های اوست

قهر او از آشتی شیرین تر است
مثل قهر مهربان مادر است

دوستی را دوست معنی می دهد
قهر هم با دوست معنی می دهد

هیچ کس با دشمن خود قهر نیست
قهر او هم یک نشان از دوستی است

تازه فهمیدم خدایم این خداست
این خدای مهربان و آشناست

دوستی از من به من نزدیک تر
از رگ گردن به من نزدیک تر!

آن خدای پیش از این را باد برد
نام او راهم دلم از یاد برد

آن خدا مثل خیال و خواب بود
چون حبابی نقش روی آب بود

می توانم بعد از این با این خدا
دوست باشم دوست، پاک و بی ریا

می توان با این خدا پرواز کرد
سفره ی دل را برایش باز کرد

می توان در باره ی گل حرف زد
صاف و ساده مثل بلبل حرف زد

چکه چکه مثل باران راز گفت
با دو قطره صد هزاران راز گفت

می توان با او صمیمی حرف زد
مثل یاران قدیمی حرف زد

می توان تصنیفی از پرواز خواند
با الفبای سکوت آواز خواند

می توان مثل علف ها حرف زد
با زبانی بی الفبا حرف زد

می توان در باره ی هر چیز گفت
می توان شعری خیال انگیز گفت

مثل این شعر روان و آشنا:
پیش از اینها فکر می کردم خدا ...

در فکر محو این همه شمر و یزید باش

افشین علاء — Thu, 01 Oct 2020 13:10:00 GMT

یک عمر زنده باش ولیکن شهید باش
هر دم پی حماسه و عزمی جدید باش

حتی اگر تمام جهان غرق تیرگی است
چون ماه در سراسر شب روسفید باش...

یک لحظه از امید دلت را تهی مکن
اما ز هر چه غیر خدا ناامید باش

چون سرو، سرفراز میان ستمگران
در خلوت و نماز ولی مثل بید باش

وقتی که از فرشته، مقام تو برتر است
پاکیزه از پلشتی نفس پلید باش

بر دست اهل صدق بزن بوسه چون نسیم
بر قامت نفاق چو توفان، شدید باش

با جسم خود بسوز چو شمعی میان جمع
اما چو روح وقت گنه، ناپدید باش

بر چهره های غم زده، جاری چو خنده شو
در قفل های بسته به هر سو کلید باش

در ماتم حسین علی گریه کن ولی
در فکر محو این همه شمر و یزید باش

عاشق و مهربان باش انسان

مهدی جهاندار — Sun, 14 Jun 2020 15:26:00 GMT

سوی دریا روان باش انسان
رود شو، بی‌کران باش انسان
جاری و جاودان باش انسان
آبروی جهان باش انسان
هرچه عشق است، آن باش انسان

شوق فرهادی بیستون را
شور و شیرینی ارغنون* را
بایدوشاید و چندوچون را
عقل و احساس و عشق و جنون را
با هم و توأمان باش انسان

آه و درد و فغان باش؟ هرگز
سرد و خشک و خزان باش؟ هرگز
با همه سرگران باش؟ هرگز
دوست با دشمنان باش؟ هرگز
دشمن دشمنان باش انسان

قصه‌ها خالی از کیقبادند
غرق افراسیاب و شغادند
پُر یزید و پُر اِبن زیادند
پهلوانان ولی شیرزادند
رستم داستان باش انسان

نی بزن، عابران را خبر کن
هو بکش، حاضران را خبر کن
خوش بخوان، زائران را خبر کن
دف بزن، شاعران را خبر کن
کف بزن، شادمان باش انسان

بی تو ای عشق، ایمان چه حاصل
بی تو ای عشق، سامان چه حاصل
بی تو ای عشق، چندان چه حاصل
بی تو ای عشق، انسان چه حاصل
عاشق و مهربان باش انسان

بس کنید! کافی نیست؟

افشین علاء — Tue, 31 Dec 2019 18:49:00 GMT

دل به خاکدان بستن ترک آسمان کردن
ظلم را سبک دیدن بار خود گران کردن

روی فرش ابریشم راه عرش پیمودن
بر زمین غصبی سر سوی آسمان کردن

درپی زر ومنصب این دوروز دنیارا
ازخدا نترسیدن مدح این وآن کردن

خواندن جوانان بر هتک حرمت پیران
یابه حکم پیران، خون دردل جوان کردن

امتیازها آسان بر رفوزه بخشیدن
گرچه پاکبازان را سخت، امتحان کردن

لقمه های نامشروع در گلو فروبردن
چون حرامیان برخلق، قصد مال وجان کردن

خود به عیش ومردم را ازعذاب ترساندن
درعیان زدین گفتن فسق درنهان کردن

فکرجیب خود بودن برگرانی افزودن
دم به دم ضعیفان را زار وناتوان کردن

اغتنام فرصت ها غارت غنیمت ها
اکتساب چندین شغل ظلم توأمان کردن

ناقدان لایق را باسکوت دق دادن
ناصحان مشفق را زخمی زبان کردن

هم به کام نادانان شهد وهم نوشاندن
هم به جام دانایان زهر شوکران کردن

صبر وتاب مردم را بیکرانه دانستن
خون خلق راخوردن ظلم بیکران کردن

بس کنید! کافی نیست؟ تابه کی دراین بازار
روغن ریاکاری رونق دکان کردن؟

هم دراین جهان ننگ است هم درآن جهان، رسوا
نام آن جهان بردن کاراین جهان کردن! *

شمع خاموش

منیره حسین پوری — Thu, 26 Dec 2019 04:37:00 GMT

می شمارم
شمع های سوخته ی روی کیک را
تا یادم بیاید چند ساله ام
تا یادم بیاید
چه لحظه های روشنی را
به سادگی فوت کرده ام

اما دخترم!...

حمیدرضا شکارسری — Sat, 14 Dec 2019 07:26:00 GMT

رد پایم را برایت به ارث می گذارم
اما دخترم
تو راه خودت را برو!

مواظب باش دختر! مردها را می شناسی که!

وحیده احمدی — Sat, 14 Dec 2019 06:32:00 GMT

به مادر گفتم او مردی ست با هوش و حواسی که
همیشه جمع کارش هست، مرد باکلاسی که

میان جمع دخترها ندارد با کسی شوخی
همیشه محکم و جدی و من در هر لباسی که

ببینم می شناسم کیست، از یک رنگی اش پیداست
شروع صحبتش دارد به لب حمد و سپاسی که

خدا را در تمام لحظه هایش در نظر دارد
ندارم پیش چشمانش غم و بیم و هراسی که...

نگاهم کرد مادر، گفت: می دانم چه می گویی
مواظب باش دختر! مردها را می شناسی که!

بر ما چه رفته است که نامهربان شدیم؟

جویا معروفی — Sun, 27 Oct 2019 04:45:00 GMT

همراه و هم قبیله ی باد خزان شدیم
بر ما چه رفته است که نامهربان شدیم؟

بر ما چه رفته است که در ختم دوستان
هی هی کنان به هیأت شادی دوان شدیم

بر ما چه رفته است که از هم بریده ایم؟
بر ما چه رفته است که بی ساربان شدیم؟

دنیا به جز فریب چه دارد؟ دریغ! هیچ!
تیری زده ست بی هدف و ما نشان شدیم

هر جا که می رویم دریغی نشسته است
امّید و عشق را به خدا قصه خوان شدیم

گفتید روشنیم و جوانیم و سربلند
گفتم که پیر و خسته دل و ناتوان شدیم

بر باد داده ایم شکوه گذشته را
دیگر چه جای قصه که بی خانمان شدیم

تو اشک غم حسین را پاک نکن

محمدجواد غفور زاده — Mon, 09 Sep 2019 08:23:00 GMT

این اشک رهایت از دل خاک کند
بالت بدهد راهی افلاک کند

تو اشک غم حسین را پاک نکن
بگذار که این اشک تو را پاک کند

منبع:
http://www.shereheyat.ir/poetry/poems/%D8%A7%D8%B4%DA%A9-%D8%BA%D9%85-%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86

روی زمین باش اما یک تکه از آسمان باش

حسن دلبری — Thu, 11 Jul 2019 12:58:00 GMT

در شهر نامهربانی با مردمان مهربان باش
روی زمین باش اما یک تکه از آسمان باش

بر شاخه ی بی نصیبی سیبی اگر خنده کردی
یا سربه زیری بیاموز یا لاقل نربان باش

در صبح فردای گل ها تا رنگ و بویی بگیری
زیر قدم های این باغ، امروز آبی روان باش

این بید مجنون که زیباست زیبای اتفادگی هاست
در فرصت سربلندی از نسل افتادگان باش

نسپار بر شانه ی شهر، سنگینِ خاکسترت را
زیر دماونده اندوه، خاموشِ آتش فشان باش

در عصر بی سرپناهی یک خانه سهم کمی نیست
حتی اگر خار راهی، آتش مشو، آشیان باش

این روزی تن دو روزی ست، آن هم گدازی و سوزی ست
تن مردگی را سفر کن، جان باش و تا جاودان باش

...

شعر و کودکی — Thu, 27 Jun 2019 20:19:00 GMT

…وقتی راستشو می گم زندگیم راحت تره.

_{امیر حسین. 5ساله}

وقتی پرنده نباشی

رسول یونان — Thu, 27 Jun 2019 15:21:00 GMT

وقتی پرنده نباشی
پروازت
از آلومینیوم به آسفالت ختم می شود!

می رسد این ماجرا کم کم به جای بهترش

کبری موسوی قهفرخی — Sat, 22 Jun 2019 10:31:00 GMT

می نویسم از تو و سخت است حتی باورش
ای گل سرخی که کرده باغبانش پرپرش

نرم می چیند تو را، هرچند می لرزند سخت
هم دلش هم شانه اش هم دست های لاغرش

در پی این اشک ها، لبخندهایی نیز هست
پس تماشایی تر است این سکه، روی دیگرش

قصه ی تو ماجرای پیله و پروانه است
می رسد این ماجرا کم کم به جای بهترش

هرچه کاشان دیدینی باشد ولی اردیبهشت
از تماشاخانه چیزی کم ندارد قمصرش

تو گلاب نابی و این راز را لو می دهد
شیشه ی عطری که با تو می پرد هوش از سرش

می رسد روزی که این دریاچه از سد بگذرد

کبری موسوی قهفرخی — Sat, 22 Jun 2019 10:23:00 GMT

ماهی قرمز بمان، حتی اگر بد بگذرد
می رسد روزی که این دریاچه از سد بگذرد

در پی این مرگ تدریجی تولد نیز هست
ماه گاهی لازم است از هرچه دارد بگذرد

بی تو ای اوج و فرود دیدنی! جذاب نیست
داستانم حول اول شخص مفرد بگذرد

آه نه! تو قصد دریا داری و انصاف نیست
رود در آغاز راه از خیر مقصد بگذرد

ماهی زندانی ام! تلخ است وقتت بیش از این
بین این دیوارها، بی رفت و آمد بگذرد

گرچه هر سنگی برای رود، کشف تازه ای ست
مایه ی رنج است هر چیزی که از حد بگذرد

دنیا برای لاک پشتان ساحل امنی ست

کبری موسوی قهفرخی — Sat, 22 Jun 2019 10:00:00 GMT

تو گردبادی! کار تو دل کندن از خاک است
من کمتر از خاکم، حسابم با خودم پاک است

هرگز گل سرخ از دلش سر برنمی آرد
این سرزمین عمری ست زیر کشت تریاک است

دنیا برای لاک پشتان ساحل امنی ست
آواره ی کوه است آهویی که چالاک است

گل های بادآورده ام را باد خواهد برد
چیزی که با من بازخواهد ماند خاشاک است

آتش بزن خاشاک را در من هراسی نیست
پروانه از بدو تولد، پیرهن چاک است
::
تنها صدا می ماند... اما کوه می گوید
باید صدا برگردد، این قانون پژواک است

در پس این ابرهای تیره صبحی دیگر است

محمدحسن جمشیدی — Mon, 20 May 2019 18:56:00 GMT

در دعای اهل دل باران فراز آخر است
گریه کن در گریه‌ی عاشق صفایی دیگر است

عاشقان با اشک تا معراج بالا می‌روند
بهترین سرمایه ی انسان همین چشم تر است

در جواب بی‌وفایی خلوتی با خود بساز
دست کم تنها شدن از دل شکستن بهتر است

شد فراموش آنکه بیش از قدر خویش آمد به چشم
آنکه با گمنام بودن سر کند نام‌آور است

صحبت از پرواز جانکاه است وقتی روح ما
مثل مرغ خانگی زندانی بال و پر است

گرچه چندی چهره‌ی خورشید را پوشانده‌اند
در پس این ابرهای تیره صبحی دیگر است

دل بستن است و دل بریدن رسم این دنیا

سید محمد مهدی شفیعی — Mon, 20 May 2019 17:53:00 GMT

ای شهر بی فریاد! در این سینه آهی هست
لبخند اگر خشکید اشکِ گاه گاهی هست

دلخوش به این لبخندهای نیمه جان هستی
این شادیِ مضحک که گاهی نیست گاهی هست

از زیر بار گریه هایم شانه خالی کن
حتما برای گریه این اطراف چاهی هست

افتاده ام در جاده و بیم از خطرها نیست
تا اشک با من هست می دانم سلاحی هست

دل بستن است و دل بریدن رسم این دنیا
در راه همواره رفیق نیمه راهی هست

تا بی کران باز است چتر آسمان یعنی
اینجا برای بی پناهان سرپناهی هست

شکر از خدا و شکوه از خود وِرد سالک هاست
این روزها بر لب مرا شکری و آهی هست

من و جام می و معشوق، الباقی اضافات است

فاضل نظری — Sun, 03 Jun 2018 01:27:00 GMT

من و جام می و معشوق، الباقی اضافات است
اگر هستی که بسم الله، در تأخیر آفات است

مرا محتاج رحم این و آن کردی، ملالی نیست
تو هم محتاج خواهی شد، جهان دار مکافات است...

ز من اقرار با اجبار می گیرند، باور کن
شکایت های من از عشق ازین دست اعترافات است

میان خضر و موسی چون فراق افتاد، فهمیدم
که گاهی واقعیت با حقیقت در منافات است

اگر در اصل، دین حُبّ است و حُبّ در اصل دین، بی شک
به جز دلدادگی هر مذهبی، مُشتی خرافات است...

غنچه قبل از وا شدن زندان رنگی بیش نیست

رضا صالحی — Thu, 31 May 2018 17:42:00 GMT

گر نباشد عشق دنیا جای تنگی بیش نیست
بیستون بی تیشه ی فرهاد سنگی بیش نیست

چرخ این نه آسیا از اشک ما در گردش است
بعد عشاق این جهان جز آب و رنگی بیش نیست

هر قدم سنگ عدم افتاده پیش پای عیش
در مسیر زندگی تیمور، لنگی بیش نیست

یوسف از دامان پاکش حبس و زندان دیده است
کام یونس از جهان کام نهنگی بیش نیست

پیرهن چون پاره شد بویش به کنعان می رسد
غنچه قبل از وا شدن زندان رنگی بیش نیست

چشم وا کردیم و عمر آمد به سر همچون حباب
از نبودن تا فنا دنیا درنگی بیش نیست

تو را ای عشق از بین هوس ها یافتم آخر

میلاد حبیبی — Wed, 30 May 2018 21:27:00 GMT

به دست شعله های شمع دادم دامن خود را
مگر ثابت کنم پروانه مسلک بودن خود را

اگر تقدیر، تن دادن به فرمان زلیخا بود
همان بهتر که دست گرگ می دیدم تن خود را

تو را ای عشق از بین هوس ها یافتم آخر
شبیه آنکه در انبار کاهی سوزن خود را

اگر این بار رو در رو شدم در آینه با خود
به آهی محو خواهم کرد تنها دشمن خود را

بگو با آسمان بغض دار پیرهن از ابر
برای گریه کردن پاره کن پیراهن خود را

به امّیدی که شاید بگذری از کوچه ام یک شب
به در آویختم فانوس هر شب روشن خود را

یک بار دری به روشنایی وا کن

میلاد عرفان پور — Wed, 23 May 2018 19:51:00 GMT

حُر باش و ادب به زاده ی زهرا کن
خود را چو زهیر، با حیا احیا کن

هر جای شبی صبح تو را منتظر است
یک بار دری به روشنایی وا کن

نبض تو سلام زندگی بود به ما

میلاد عرفان پور — Wed, 23 May 2018 19:48:00 GMT

نبض تو سلام زندگی بود به ما
تعلیم مرام زندگی بود به ما

پیوسته تپیدن تو ای قلب عزیز
تلقین مدام زندگی بود به ما

بنشین تو در آغوش پدر تا که بگویم

حمید درویشی — Sat, 19 May 2018 20:40:00 GMT

ای دخترم! ای نوگل زاییده ی پاییز
ای خانه ام از عطر دلاویز تو لبریز

یاقوت تراشیده ی پیوند دو بی تاب
الماس درخشنده ی شیرین شکرریز

ای ناز تو اندازه ی خورشید زمستان
زیبایی لب های تو با غنچه گلاویز

ای ریخته مهر تو به دامان عروسک
دستی بکش از مهر به دستان پدر نیز

بنشین تو در آغوش پدر تا که بگویم
از زندگی و پند بپرهیز و نپرهیز

از شادی و شیرینی فردای قشنگت
از تلخی دلخون شدن از غصه ی هرچیز

از قصه ی تنهایی و دوری و صبوری
از عشق و غم و شادی دوران بلاخیز

ای ناز شکرریز! تو دنیای پدر باش
من خسته ام از چرخش دنیای غم انگیز

کنار آفرینش مانده ام چشمم به چشم توست

میلاد عرفان پور — Sun, 13 May 2018 15:21:00 GMT

سفر بسیار کردم تا رسیدن را بیاموزم
زمین خوردم که روزی پر کشیدن را بیاموزم

از این شب های دوری رو به صبح روشنی دارم
که جای خواب دیدن، خوب دیدن را بیاموزم

خدایا حکمت دل بستنم را دیر فهمیدم
مقدر کرده بودی دل بریدن را بیاموزم

من و این روح ناآرام و این از خود رمیدن ها
مگر در خاک باری، آرمیدن را بیاموزم

کنار آفرینش مانده ام چشمم به چشم توست
الهی رمز و راز آفریدن را بیاموزم

چرا نبض دلت را از زن رمال می گیری؟

امید مهدی نژاد — Sun, 13 May 2018 14:22:00 GMT

سراغ حال را از روز و ماه و سال می گیری
به جبران گذشته، انتقام از حال می گیری

از آن دیوار بی تقصیر، از آن رؤیای بی تعبیر
از این آیینه های بی ریا اشکال می گیری

خدا با توست، ما با تو، ببین ارض و سما با تو
چرا نبض دلت را از زن رمال می گیری؟

کف فنجان خالی خیره می مانی به هر تقدیر
نقوش قهوه ات گنگند اما فال می گیری

پی فردای روشن فام از شب راه می پرسی
سراغ نور را زا سایه ای سیال می گیری

کجا خواهد کشید آخر تو را، ما را، نمی دانی
ولی این خط بی آغاز را دنبال می گیری

::

تو آن قویی که آویزان اردک ها نمی مانی
و از پای همین مرداب روزی بال می گیری

همساز شو با درد، بگذار و بگذر، مرد

امید مهدی نژاد — Sun, 13 May 2018 13:44:00 GMT

قسمت به مثقال است، حسرت به خروار است
پس واقعیت داشت؛ انسان زیانکار است

باری به راحت رفت، باری کراهت رفت
هربار می گفتم این آخرین بار است

کاری به باری نیست، وقتی عیاری نیست
در لشکر کوران، یک چشم سردار است

گاهی به لبخندی ست، دامی ست، ترفندی ست
از چیدنش بگذر، گل طعمه ی خار است

در امتداد باد بیدی خمید و گفت:
من روسیاهم، آه، حق با سپیدار است

حق با جماعت نیست حتی اگر بسیار
بسیار ناچیز است، ناچیز بسیار است

همساز شو با درد، بگذار و بگذر مرد
در موضع بهتان انکار اقرار است...
::
از گریه آکنده، چشمم به فرداهاست
بیدار می مانم شب نیز بیدار است

از کف نخواهم داد این آخرین دژ را
«پایان تنهایی آغاز بازار است»

از باد مباد آنکه کمتر باشیم

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:40:00 GMT

حیف است در این چمن سبویی نکشیم
دامان طرب بر لب جویی نکشیم

از باد مباد آنکه کمتر باشیم
در گنبد لاجورد «هو» یی نکشیم

اسرار دل زمین شنیدن دارد

محمدمهدی سیار — Sat, 12 May 2018 20:32:00 GMT

هرگوشه گلی قصد دمیدن دارد
اسرار دل زمین شنیدن دارد

الساعه بیا ببین که امروز زمین
فردای قیامت است، دیدن دارد

از آل امیه خط اسلام گرفتن

جواد محمدزمانی — Wed, 28 Jun 2017 20:29:00 GMT

باید که تن از راحت ایام گرفتن
دل را ز هوس‌خانه ی اوهام گرفتن

ناکام شد آن کس که به یک عمر ندانست
از ساغر دنیا نتوان کام گرفتن

از تیر و کمان اجلت نیست رهایی
هر گور، نشانی‌ست ز بهرام گرفتن

از صائب تبریز بخوانیم که بر ماست
از شعر ترش خواندن و الهام گرفتن:

صائب! ز فلک کام گرفتن به تملق»
از مردم نوکیسه بُود وام گرفتن»

ای مرغک عاشق! پر پرواز طلب کن
تا چند چنین لانه به هر بام گرفتن

تا چند سرا از قفس دام گزیدن؟
تا چند سراغ هوس خام گرفتن

ای دل بطلب وعده ی دیدار که زیباست
آرام دل از یار دلارام گرفتن

فرمود که باید دل از این دام گرفتن
عبرت ز دغلکاری ایام گرفتن

فرمود بترسید که رایج شود این بار
مروان شدن و مرد خدا نام گرفتن

از مثل یزید آیه ی تطهیر شنیدن
از آل امیه خط اسلام گرفتن

ماییم که از دست علی جام گرفتیم
ما را چه نیاز است به برجام گرفتن

از خدعه دشمن بهراسیم؟ روا نیست
پیغام به او دادن و پیغام گرفتن

باید به شب میکده ی شوق، رسیدن
از جام شهادت می گلفام گرفتن

قربانی جان را به منا بدرقه گفتن
این‌گونه ز تن جامه ی احرام گرفتن

یا مثل حبیب و وهب و عابس و عباس
با سوختن جان و تن آرام گرفتن

یا همره سردار حسین همدانی
امضای بهشت از سفر شام گرفتن

پروانه علی‌اکبر مولاست که آموخت
با شمع سحر بال سرانجام گرفتن

دعا کن پاره ی قلبم! دعای تو اثر دارد

هدیه طباطبایی — Sat, 10 Jun 2017 21:57:00 GMT

به شب هایی که مادر ها نمی خوابند، فرزندم !
به لالایی به این دلشوره ها سوگند، فرزندم!

من و بابا تو را مثل نفس هر لحظه می خواهیم
برای هر دومان شیرین تری از قند، فرزندم!

الهی سایه ی لطفش همیشه بر سرت باشد
خداوندی که بخشیده به ما فرزند، فرزندم!

برایت آرزو دارم که قلب مهربانت را
به عشق آل پیغمبر(ص) زنی پیوند، فرزندم!

که اینان خوب تر از خوب تر از خوب تر از خوب
که اینان در زمین بی مثل و بی مانند، فرزندم!

و بی شک می رسد یک روز موعودی که در راه است
چنان عیدی که می آید پس از اسفند، فرزندم!

مهیّا کن زمین را تا "فرج" نزدیک تر باشد
به قدر وسع خود، با "ندبه "ای هرچند، فرزندم!

دعا کن پاره ی قلبم! دعای تو اثر دارد
دلت پاک است، نور چشم من! دلبند! فرزندم!

بیاید کاش روزی که تمام مردم دنیا
بروید روی لب هاشان گل لبخند، فرزندم! َ

ای کاش عشق سر به سر ما نمی‌گذاشت

فاضل نظری — Sat, 10 Jun 2017 21:26:00 GMT

گر عقل پشت حرف دل، اما نمی‌گذاشت
تردید پا به خلوت دنیا نمی‌گذاشت

از خیر هست و نیست دنیا به شوق دوست
می‌شد گذشت... وسوسه اما نمی‌گذاشت

این قدر اگر معطل پرسش نمی‌شدم
شاید قطار عشق مرا جا نمی‌گذاشت

دنیا مرا فروخت ولی کاش دست‌کم
چون بردگان مرا به تماشا نمی‌گذاشت

شاید اگر تو نیز به دریا نمی‌زدی
هرگز به این جزیره کسی پا نمی‌گذاشت

گر عقل در جدال جنون، مرد جنگ بود
ما را در این مبارزه تنها نمی‌گذاشت

ای دل بگو به عقل که دشمن هم این چنین
در خون مرا به حال خودم وا نمی‌گذاشت

ما داغدار بوسه‌ی وصلیم چون دو شمع
ای کاش عشق سر به سر ما نمی‌گذاشت

یک عمر از حال عزیزم بی‌خبر بودم...

یوسف رحیمی — Wed, 07 Jun 2017 00:00:00 GMT

عمری گذشت و کوچه کوچه دربدر بودم
آواره‌ای از بادها آواره‌تر بودم

یک عمر مثل یک غریبه زندگی کردم
از بس‌که از حال دل خود بی‌خبر بودم

هر شب من و دلواپسی، هر شب من و حسرت
تا صبح در تنهایی خود غوطه‌ور بودم

دل بستم این دلبستگی بیچاره‌ام کرده
ای کاش در دنیا فقط یک رهگذر بودم

ناگاه وقت رفتن است و آه دلتنگم
ای کاش گاهی هم به یاد این سفر بودم

چشم انتظاری ماند و من، تا آخر این راه
یک عمر از حال عزیزم بی‌خبر بودم...

به نام نامی مردان روزگار بایست!

سجاد سامانی — Mon, 22 May 2017 10:10:00 GMT

به رغم سیلی امواج، صخره‌وار بایست
در این مقابله چون کوه استوار بایست!

خلاف گوشه‌نشینان و عافیت‌طلبان
تو در میانه‌ی میدان کارزار بایست!

نه مثل قایق فرسوده‌ای کناره بگیر
نه مثل طفل هراسیده‌ای کنار بایست!

در این زمانه‌ی بدنام ناجوانمردی
به نام نامی مردان روزگار بایست!

بس است اینکه به آه و به ناله در همه عمر
به انتظار«نشستی»، به انتظار «بایست»!

از: صفحه ی شاعر در اینستاگرام

شیعه‌ی زخم‌های مولا باش

یوسف رحیمی — Mon, 10 Apr 2017 02:22:00 GMT

دل من! در هوای مولا باش
یار بی‌ادعای مولا باش

گر نشد یاورش شوی همه عمر
گاه گاهی برای مولا باش

به گدایی تو هر کجا رفتی
یک سحر هم گدای مولا باش

دست من! دست‌گیر مردم باش
پینه‌ی دست‌های مولا باش

پهن کن سفره‌ای برای یتیم
مستمند دعای مولا باش

پا به پایش اگر نشد بروی
لاأقل ردپای مولا باش

جان من! تا که در بدن هستی
باش اما فدای مولا باش

ای نَفَس! می‌روی به سینه برو
چون برآیی صدای مولا باش

از یمن، از دمشق و غزه بگو
شیعه‌ی زخم‌های مولا باش

خار در چشم‌های مولا بود

چشم من! در عزای مولا باش...

اگر کلید شبستان عمر دستم بود

عبدالحسین انصاری — Tue, 24 Jan 2017 19:12:00 GMT

منم همان که به غم ها امان نمی دادم
به هیچ قید مکانی، زمان نمی دادم

همیشه جیب من از سنگریزه ها پر بود
اگرچه مشت خودم را نشان نمی دادم

برای چیدن یک سیب سرخ از شاخه
هزار بار دلم را تکان نمی دادم

همیشه مادرم از غول کوچه ها می گفت
اگرچه گوش به این داستان نمی دادم

به ضرب زور مرا راهی دبستان کرد
ولی چه می شد اگر امتحان نمی دادم

که چند سال به عنوان زندگی کردن
هزار مرتبه هر روز جان نمی دادم

اگر کلید شبستان عمر دستم بود
طلای نابم را رایگان نمی دادم

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست

فاضل نظری — Sat, 31 Dec 2016 21:35:00 GMT

از باغ می برند چراغانی ات کنند
تا کاج جشن های زمستانی ات کنند

پوشانده اند «صبح» تو را «ابرهای تار»
تنها به این بهانه که بارانی ات کنند

یوسف! به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار می برند که زندانی ات کنند

ای گل گمان مکن به شب جشن می روی
شاید به خاک مرده ای ارزانی ات کنند

یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نیست
از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست
گاهی بهانه ای است که قربانی ات کنند

عشق است و می‌ترسی که با تقوا نباشی...

انسیه سادات هاشمی — Sat, 31 Dec 2016 06:51:00 GMT

سخت است اگر در عشق، بی‌پروا نباشی
هرجا بدانی یار هست، آنجا نباشی

در گوشه‌ی تنهایی‌ات از غم بمیری
با اینکه آسان می‌شود تنها نباشی!

دل خوش کنی عمری به اشعارت که تنها
حرف است و روی حرف پابرجا نباشی

آنقدر از غم‌های این و آن بگویی
تا بلکه در شعر خودت پیدا نباشی

خواهی گذشت از خیر مضمون‌های بکرت
وقتی که عاشق باشی و رسوا نباشی!

هم دوست داری گاه رویت را ببیند
هم می‌هراسی آنقدر زیبا نباشی

با دوری‌اش می سوزی و می سازی آری
عشق است و می‌ترسی که با تقوا نباشی...

باید سلام کرد به گسترده زیستن

علیرضا فولادی — Sat, 31 Dec 2016 05:44:00 GMT

تا کی چو غنچه در قفس پرده زیستن

در یک اتاق کوچک و دم کرده زیستن

امروز روز پنجره های گشوده است

روز شکفته بودن و بی پرده زیستن

دنیا همین تراکم درهای بسته نیست

باید سلام کرد به گسترده زیستن

مور و ملخ به اوج عقابان نمی رسند

در لحظه های باد نیاورده زیستن

زنجیرها گسستنی اند ای جهان زجر

بردار دست از سر این برده زیستن

این حنجره این باغ صدا را نفروشید

قیصر امین پور — Fri, 28 Oct 2016 20:31:00 GMT

این حنجره این باغ صدا را نفروشید
این پنجره این خاطره‌ها را نفروشید

در شهر شما باری اگر عشق فروشی است
هم غیرت آبادی ما را نفروشید

تنها، به‌خدا، دلخوشی ما به دل ماست
صندوقچه ی راز خدا را نفروشید

سرمایه ی دل نیست به جز اشک و به جز آه
پس دست‌کم این آب و هوا را نفروشید

در دست خدا آینه ای جز دل ما نیست
آیینه شمایید شما را نفروشید

در پیله ی پرواز به جز کرم نلولد
پروانه ی پرواز رها را نفروشید

یک عمر دویدیم و لب چشمه رسیدیم
این هروله ی سعی و صفا را نفروشید

دور از نظر ماست اگر منزل این راه
این منظره ی دورنما را نفروشید

فرصت فراوان و زمان عمر، اندک

معین اصغری — Thu, 17 Sep 2015 05:11:00 GMT

فرصت فراوان و زمان عمر، اندک
با عزم طی کن مقصد خود را، نه با شک

راز بزرگی در دل مرگ است امّا
آن را نمی بینند آدم های کوچک

من که خبر دارم چرا اندوهگینی
پنهان نکن چشمان خود را پشت عینک

جز درد تنهایی چه چیزی در بزرگی ست؟
این حرف ها را کاش می فهمید کودک

«حتی به یک نخ نیز این جا دل نبندید»
این را نوشت و رفت بالا بادبادک

گاه دریایی ز دریای دگر دریاتر است

سعید پورطهماسبی — Wed, 02 Sep 2015 03:23:00 GMT

در بیان حرف دل، چشم از زبان گویا تر است
عشق را هر قدر پنهان می کنی پیداتر است

این چه رازی بود در عالم که از ابراز آن
سینه ی صحراست سوزان، دیده ی دریا تر است؟

از مرام کشتگان راه حق آموختم
زندگی زیباست، اما مرگ از آن زیباتر است

هیچ کس چشمی ندارد دیدن خورشید را
هر کسی که خلق را دلسوزتر تنهاتر است

وسعت دریادلان با هم به یک اندازه نیست
گاه دریایی ز دریای دگر دریاتر است

تا بترسی از زمین خوردن، نخواهی پر کشید
زود پر وامی کند، مرغی که بی پرواتر است

تا از این یک می رهم، درگیر آن یک می شوم
چشم و زلف تو یکی از دیگری گیراتر است

در بیان عشق و شور و شوق شیدایی خوش است
شعر در هر شیوه ای، اما غزل شیواتر است

خدایا! تلخ می بینم سرانجام جوان ها را

علیرضا قزوه — Mon, 24 Aug 2015 13:12:00 GMT

خدایا! تلخ می بینم سرانجام جوان ها را
زمانه سرمه می ساید شکستِ استخوان ها را

چقدر –ای روزگاران!- زخم از تیغ خودی خوردن؟
میان خون و خنجر بازی زخم زبان ها را

خمیر و نانوا دیوانه شد از این همه هیزم
خدایا! شور این آتش فروشان سوخت نان ها را

به نام نامی توفان و دریا بال خواهم زد
کلاغانی که می بندید راه آسمان ها را!

به ملّاحان بگو وقت ملاحت نیست این شب ها
بگو، توفان! بگو؛ پایین نیاور بادبان ها را

دهان موج را باید ببندد تربت مولا
بگو باید تحمّل کرد یک چند این تکان ها را

چرا اهل سیاست، منطق حکمت نمی دانند؟
خدایا! بار دیگر بعثتی بخشا شبان ها را

همه چون عیب ببینند تو از حسن بگو

مهدی نورقربانی — Wed, 19 Aug 2015 07:37:00 GMT

بغض دیروز تو امروز چه دریایی شد
کمترین مسأله ی تو چه معمایی شد

باید این آینه را بشکنی و خرد کنی
آینه باعث پیدایش تنهایی شد

در غم یوسف و چشمان خود این قدر مباش
شاید این کور شدن باعث بینایی شد

همه چون عیب ببینند تو از حسن بگو
دم عیسی به همین حسن مسیحایی شد

مثل خورشید نشد ماه ولی ثابت کرد
هر که دل را حرمش کرد تماشایی شد

خون در دل و داغ در جگر داشته باش

میلاد عرفان پور — Mon, 17 Aug 2015 06:32:00 GMT

خون در دل و داغ در جگر داشته باش
در عالم غم، سیر و سفر داشته باش

گیرم که دعای مستجابی نشدی
چون آه در این جهان اثر داشته باش

سنگ، سنگ نیست...

محمدرضا عبدالملکیان — Tue, 04 Aug 2015 02:45:00 GMT

سنگ، سنگ نیست

پشتِ حرفِ سنگ

حرف دیگری است

این صبورِ پُر صلابتی

که قد کشیده تا قرابتِ قرون

این همیشه ساکت

این سرود زنده

این حقیقت درون

زندگی، همین کوه رو به روست

این سپیدِ سربلند

این نشانه ی شکوهمند

این که تا هنوز و تا همیشه

با زلال آسمان

گرم گفتگوست

زندگی همین درخت های دره

این چهار چشمه

این عقیل

این هنوز هم غریب

زندگی همین

بچه های کوه و دره

این هماره مردم نجیب

زندگی همین هوای حیرت است

آن جوانه ای که چشم بسته

بی قرارِ فصلِ فرصت است

این اشاره

این اشاره ای که می شود

آن بنفشه ای که می رسد

آن بهانه ای که بر بنفشه تاب می دهد

زندگی همین تبسم طبیعت است

سنگ، سنگ نیست

این کبودِ برف پوشِ چشمه جوش

زندگی همین

کوه پر سخاوت است

چارچشمه ای که

چشم های تابناک دره است

زندگی همین

چند خانه

آن چراغ دور

زندگی همین

چند خانه

آن چراغ دور

زندگی همین

روستای ساده و صبور

این نهال

آن درخت های ریشه بسته

زیر سینه سار کوه

این بلند

این ترانه خوانِ ساکت

آن طنینِ پرشکوه

سنگ، سنگ نیست

زندگی همین سه حرف

ردِ تُردِ دست های آیه

روی بافه های برف

رو به رو بهار

در پی شکفتنی دوباره است

زندگی، همین اشاره است

گنج رمضان پر زد و رنج رمضان ماند

محمدرضا طهماسبی — Wed, 15 Jul 2015 08:35:00 GMT

یخ زد به دل این شوق که دلسوخته باشیم

سرد است و نشد آتشی افروخته باشیم

سی قافله بگذشت از این دشت، مبادا

یوسف به زر ناسره بفروخته باشیم

زین قصّه ی پُر عمق، روا نیست که تنها

ما چاه و برادرکُشی آموخته باشیم

آن دلبر مه پاره عیان گشته و حیف است

کز شرم، نظر سوی زمین دوخته باشیم

گنج رمضان پر زد و رنج رمضان ماند

بی آن که از او سکّه ای اندوخته باشیم

زندگی زیباست حتی دردهایش

علیرضا فولادی — Thu, 11 Jun 2015 06:03:00 GMT

زندگی زیباست حتی دردهایش

سبزهایش، سرخ هایش، زردهایش...

گرچه جز یک قصه ی مبهم نخواندم

از کتاب گرم ها و سردهایش

گرچه در آیینه تصویری ندارد

بی حضور سنگ ها و گردهایش

گرچه هر دم حرف خونین می گذارد

بر زبان خنجر نامردهایش

باز هم فریاد خواهم کرد آری

زندگی زیباست حتی دردهایش

بهار آمد و رفت باور نکردی

علیرضا فولادی — Mon, 18 May 2015 03:33:00 GMT

بهار آمد و رفت باور نکردی

سلامی به گل های پر پر نکردی

زمین غرق موسیقی زیستن شد

دل مرده ات را شناور نکردی

کناری نشستی و باران که آمد

لبی از «شراب عطش» تر نکردی

تو در هفتمین گور خود خفته بودی

نگاهی به این هفت پیکر نکردی

چنین بودی اما خوشا دست پاکی

که آلوده ی «نان و خنجر» نکردی

آیینه شو که فرصت دیدار بگذرد

محمدعلی مجاهدی — Tue, 24 Feb 2015 05:42:00 GMT

گفتم به دیده: امشب اگر یار بگذرد

راهش به گریه سد کن و مگذار بگذرد

گفتا چه جای گریه؟ که او همچو ماه نو

رخسار خود نکرده پدیدار، بگذرد

بگذشت از کنار من آن سان که بوی گل

دامن کشان ز ساحت گلزار بگذرد

در باغ گل نمی نهد از خویش جای پا

از بس که چون نسیم، سبکبار بگذرد

گفتم: دمیده پیش تو، خورشید را ببخش

گفتا: مگر خدا ز خطاکار بگذرد!

غافل ز دوست یک مژه بر هم زدن مباش

آیینه شو که فرصت دیدار بگذرد!

دردا که بی فروغ دل آرای روی دوست

هر روزِ ما به رنگ شب تار بگذرد

سرشار از تجلّی یارند لحظه ها

حیف است عمر ما که به تکرار بگذرد

ترک دل است از نظر عارفان محال

کی جَم ز جام آینه کردار بگذرد؟

در طور دل به نور تجلّی نوشته اند:

زین جلوه زار کوکبه ی یار بگذرد

این جا کسی به فیض تماشا نمی رسد

تا خود چه ها به طالب دیدار بگذرد!

گر در ولای آل علی صرف می شود

از خیر عمر بگذر و بگذار بگذرد

ای کاش این دو روزه ی باقی ز عمر نیز

در صحبت ائمه ی اطهار بگذرد

امشب بیا به پرسش «پروانه» ای عزیز

زان پیش تر که کار وی از کار بگذرد

هر که باران باشد

سید علی میرافضلی — Sun, 22 Feb 2015 08:15:00 GMT

هر که باران باشد
روی چشم همه ی پنجره ها جا دارد.

فکري براي اين همه مضمون کال کن

مرتضی امیری اسفندقه — Tue, 27 Jan 2015 06:18:00 GMT

شاعر شب است، زمزمه ات را زلال کن
با اضطراب هاي شبانه جدال کن

آتش بزن به خرمنِ انديشه هاي خام
فکري براي اين همه مضمون کال کن

شاعر! مقام هيچ به دردت نمي خورد
شاعر! شب است زمزمه کن شعر و حال کن

از راهِ ديگري که نشانِ تو مي دهند
پرواز تا نهايتِ خطِّ خيال کن

طبعِ ملول شعر شريفي نمي دهد
شاعر به پاسِ آينه ترکِ ملال کن
::
در خلوتِ شبانه ي حافظ چه مي گذشت؟
از آيه هاي روشن قرآن سؤال کن
::
با تو چه کرده اند رفيقان؟ چه مي کنند؟
شاعر حلال کن، همگي را حلال کن

اي دل بيا از اين همه زردي سفر کنيم

رضا معتمد — Mon, 19 Jan 2015 06:20:00 GMT

ديگر به عشق تازه نشد جان هيچ کس
بالي نزد کبوتر ايمان هيچ کس

گفتيم بذل عشق شود جان ولي نشد
حتي فداي عشق نشد نان هيچ کس

چندان شديم سست که انگار از نخست
محکم نبود رشته ي پيمان هيچ کس

از لطف ابرهاي کريمي که داشتيم!
باران نديد چشم زمستان هيچ کس

از سينه ها بپرس: پريشان کيستيد؟
آواز مي دهند: پريشان هيچ کس

اي دل بيا از اين همه زردي سفر کنيم
ديگر مباش مرغ غزلخوان هيچ کس

اگر هيزم شکن باشي، جهان را دود خواهي ديد

علی محمد مودب — Fri, 02 Jan 2015 04:30:00 GMT

مترس از هاي و هوي شعله، بس نمرود خواهي ديد
اگر هيزم شکن باشي، جهان را دود خواهي ديد
«شب تاريک و بيم موج و گردابي چنين هايل»
ولي با آذرخشي، کشتي مقصود خواهي ديد
کنار دامن پامير، دستي سايه کن بر چشم
به دستش قرصه ي خورشيد بينالود خواهي ديد
بيا از معبد تن لحظه اي بيرون، وضو جاري است
به جان نازنينان، جلوه ي معبود خواهي ديد
شب جالوتيان ننگ است گر طالوتِ ميداني!
دلت را در فلاخن کن، بسا داوود خواهي ديد
قيامت هاست در زلف سحر، بيدار باش اي چشم!
رصد کن جان خود را شاهد و مشهود خواهي ديد
شبي آيينه ي خود را به عزم شست و شو بشکن
در آن جوبار روشن، چهره ي موعود خواهي ديد

آی بر چهره ی خود رنگ زده!

علیرضا فولادی — Thu, 27 Nov 2014 06:24:00 GMT

آی بر چهره ی خود رنگ زده

لاف سرخابی فرهنگ زده

از کدام آینه برمی گردی؟

از کدام آینه ی زنگ زده؟

عزّتی داشتی از جنس عفاف

حیف از آن شیشه ی بر سنگ زده

گریه کن مانی غم پنهان است

پشت این چهره ی ارژنگ زده

می توانی به خود آیی به خدا

سر به دیوار دل تنگ زده

آی بر چهره ی خود رنگ زده

لاف سرخابی فرهنگ زده

از کدام آینه بر می گردی

از کدام آینه ی زنگ زده؟

با مرگ زندگی کن و با زندگی بمیر

فاضل نظری — Mon, 10 Nov 2014 05:09:00 GMT

فواره وار سر به هوایی و سر به زیر!
چون تلخی شراب دل آزار و دلپذیر

ماهی تویی و آب من و تُنگ، روزگار!
من در حصار تُنگ و تو در مشت من اسیر

مرداب زندگی همه را غرق کرده است
ای عشق همتی کن و دست مرا بگیر

ای مرگ می رسی به من اما چقدر زود
ای عشق می رسم به تو اما چقدر دیر

شیرینی فراق کم از شور وصل نیست
گر عشق مقصد است خوشا لذت مسیر

چشم انتظار حادثه ای ناگهان مباش
با مرگ زندگی کن و با زندگی بمیر

یا دست ثارالله، یا پای عبیدالله

محمدرضا طهماسبی — Sun, 02 Nov 2014 02:20:00 GMT

دل را اگر با عشق بر دریا زنی، باری

آبی تر از آبی شوی، جاری تر از جاری

هر دفعه خار خیر می چینی، چرا یک بار

از این گلستان غنچه ی آری نمی آری؟

بهر کفی نان، گرد خود بیهوده می چرخی

بیهوده می چرخی الاغ پیر عصّاری!

عمری زدی خود را به خواب، آیا زمانش نیست؟

یک بار هم عمداً زنی خود را به بیداری؟

او با تو گفته حالِ خود را، حال خود دانی

ای دوست! حق داری، نداری هیچ اجباری

یا دست ثارالله، یا پای عبیدالله

این بوسه دشوار است و تو امروز مختاری

اشک گاهی علتش لبخند بی اندازه است...

جواد منفرد — Fri, 17 Oct 2014 01:32:00 GMT

از پلیدی های شب یک مشت آه آورده اند
آه این ها را ! به بالشتم پناه آورده اند

خسته اند از آسمان مشتی ستاره ، ناگزیر_
رو به حوض و چشمه و مرداب و چاه آورده اند

نیمه شب در تور صیادی شهاب افتاده است
کودکان روستا در کاسه ماه آورده اند

شب چراغی مثل خورشید از خدا می خواست، حیف
ماه را گویی برایش اشتباه آورده اند

اشک گاهی علتش لبخند بی اندازه است
رنگ ها وقتی که دل را زد،سیاه آورده اند

فکر طغیان در سرش افتاده بود از عشق ماه
برکه را با تکه ابری سر به راه آورده اند

خورشید، ایستگاه ندارد، مسافران!‏

محمدسعید میرزایی — Wed, 08 Oct 2014 05:34:00 GMT

شب پشت شیشه، ماه ندارد، مسافران!‏

شب، فرصت نگاه ندارد، مسافران!‏

در شب علائمی است، بخوانید و بگذرید

حتی «زمین» گناه ندارد، مسافران!‏

شب وسعتی است، مثل همیشه شبیه مرگ

شهر ستاره راه ندارد، مسافران!‏

شب، پاسبان پیر تمامی راه هاست

شب، بر سرش کلاه ندارد، مسافران!‏

بر صندلی خود بنشانید، مرگ را

خورشید، ایستگاه ندارد، مسافران!‏

من ذبح شدم به دست قربانی خویش

ابوذر فتحی نیا — Sat, 04 Oct 2014 19:28:00 GMT

من ذبح شدم به دست قربانی خویش

در بند شدم به دست زندانی خویش

نفسی که هزار بار رامش کردم

انداخت مرا به دام شیطانی خویش

بیا بزرگ بمیریم تا زیان نکنیم

علیرضا فولادی — Sat, 04 Oct 2014 06:10:00 GMT

اگر بهار همان لاله یا چکاوک نیست

خوشا به چشم ضعیفی که پشت عینک نیست

زبان به مدح گل سرخ باز کن ساقی

مگر دهان تو در بین غنچه ها تک نیست

به کذب سبز خزان قطره قطره می خندند

«بیار باده» که در صدق ابرها شک نیست

زمانه با همه خوبی مرا زمینی خواست

خبر نداشت که احساس من عروسک نیست

هزار پنجره افسوس می خورم که چرا

اتاق رو به چمنزار من مشبک نیست

بیا بزرگ بمیریم تا زیان نکنیم

که سود در سفر مرگ های کوچک نیست

داری حرام می شوی ای دل قبول کن

علیرضا فولادی — Thu, 11 Sep 2014 04:42:00 GMT

داری حرام می شوی ای دل قبول کن

فکری به حال ثانیه های عجول کن

پیغمبر کدام خدا با تو گفته است

این عمر کیمیا شده را خرج پول کن؟

تشویش مرگ و دغدغه ی زندگی یکی است

از خود گذشتنی سپر این دو لول کن

در خانه قهرمانی و در کوچه پهلوان

یک روز رو به سوی بیابان و غول کن

حالا که سرنوشت تو مرگ است دست کم

مانند یک ستاره ی روشن افول کن

در چشمک ستاره چه رازی است ای گدا

یعنی بیا حواله ی خود را وصول کن

هنوز شیشه ی عطر غزل درش باز است

سعید بیابانکی — Wed, 03 Sep 2014 03:22:00 GMT

به نام عشق که زیباترین سرآغاز است

هنوز شیشه ی عطر غزل درش باز است

جهان تمام شد و ماه پاره های زمین

هنوز هم که هنوز است، کارشان ناز است

هزرا پند به گوشم پدر فشرد و نگفت

که عشق، حادثه ای خانمان برانداز است

پدر نگفت چه رازی ست این که تنها عشق

کلید این دل ناکوک ناخوش آواز است

به بام شاه و گدا مثل ابر می بارد

چقدر عشق شریف است و دست و دل باز است

بگو هرآنچه دلت خواست را به حضرت عشق

چرا که سنگ صبور است و محرم راز است

ولی بدان که شکار عقاب خواهد شد

پرنده ای که زیادی بلند پرواز است

ما شاعرکان قافيه بافيم و زبان باز

محمدمهدی سیار — Sat, 30 Aug 2014 05:49:00 GMT

اي دل! تو که مستي ـ چه بنوشي چه ننوشي ـ

با هر مي ناپخته نبينم که بجوشي

اين منزل دلباز نه دزدي ست نه غصبي

ميراث رسيده ست به ما خانه به دوشي

دلسردم و بيزار از اين گرمي بازار

غم هاي دم دستي و دل هاي فروشي

رفته ست ز ياد آن همه فرياد و نمانده ست

جز چند اذان، چند اذانِ درِ گوشي

نه کفر ابوجهل و نه ايمان ابوذر

ماييم ميانمايگي عصر خموشي

ما شاعرکان قافيه بافيم و زبان باز

در ما ندميده ست نه ديوي نه سروشي

آب را گرمای تابستان گوارا می کند

کاظم بهمنی — Sat, 23 Aug 2014 06:34:00 GMT

غم مخور، معشوق اگر امروز و فردا می کند

شیر دوراندیش با آهو مدارا می کند

زهر دوری باعث شیرینی دیدارهاست

آب را گرمای تابستان گوارا می کند

جز نوازش شیوه‌ ای دیگر نمی ‌داند نسیم

دکمه‌ ی پیراهنش را غنچه خود وا می کند

روی زرد و لرزشت را از که پنهان می‌کنی؟

نقطه ضعف برگ ‌ها را باد پیدا می کند

دلبرت هرقدر زیباتر، غمت هم بیشتر

پشت عاشق را همین آزارها تا می کند

از دل همچون زغالم سرمه می‌ سازم که دوست

در دل آیینه دریابد چه با ما می کند

نه تبسم، نه اشاره، نه سؤالی، هیچ چیز

عاشقی چون من فقط او را تماشا می کند

گریه آموزگار است!

مجتبی تونه ای — Thu, 21 Aug 2014 16:37:00 GMT

خنده
افسانه ی روزگار است
گریه
آموزگار است!

درس تازه را، بعد اشتباه ها بلد شدم

کبری بابایی — Tue, 12 Aug 2014 04:55:00 GMT

نمره چهار توی کارنامه است!

تلخ و چسبناک

مانده است

لابلای جرم و اصطکاک!

پشت پیچ اخم های تند

گیر می کند

صورت قشنگ مادر مرا

چند لحظه پیرِ پیر می کند!

روزی قلب نازکم

جوش دردناک می شود

لیز می خورد

کنار گونه ام

پاک می شود

واقعاً عجیب نیست؟

اشتباه های کوچکم

بی جهت بزرگ می شوند

ذهن خسته ی مرا

می درند

گرگ می شوند

کاش باورم کنید

من

درس تازه را

بعد اشتباه ها بلد شدم!

من بلد شدم اگر چه بارها

رد شدم

...

مُردم ... ولی شکر خدا پاک است این دامن!

انسیه سادات هاشمی — Wed, 06 Aug 2014 02:40:00 GMT

گفتند راه افتاده در این کوی و آن برزن
می‌گوید آن سرسخت افتاده به دامِ من!

هر طور رسوایم کنی انکار خواهم کرد
آیا شما را بنده جایی دیده‌ام اصلن؟

وقتی که دیدی تشنه‌ام اما ابا دارم
با من شدی ظالم‌تر از شمر بن ذی‌الجوشن

آب خوشی هم از گلو پایین نخواهد رفت
معشوق آدم وای اگر روزی شود دشمن

آنان که فهمیدند پای یک نفر ماندم
رفتارشان با من شده مانند یک کودن

گفتند: «دختر غم مخور این هم نشد آن هست!»
اینها نمی‌فهمند فرق مرد را با زن!

آلوده‌اند، آلوده‌ی معشوقِ یکدیگر
بیزارم از ماندن در این دنیای مستهجن

رسوا اگر می‌خواهی‌ام من نیستم دیگر
خواهم گذشت از خیر گهگاهی تو را دیدن

بعد از تو دنبال دل پاکی نمی‌گردم
انبار کاه است این جهان و عشق یک سوزن

دیگر تو را هرگز ندیدم... تشنه‌ات ماندم
مُردم ... ولی شکر خدا پاک است این دامن!

گفتند راه افتاده‌ای در کوچه‌های شهر
بیهوده می‌گردی به دنبال کسی چون من...

هیچ کس جای دلبخواهش نیست

نسیم عرب امیری — Thu, 31 Jul 2014 08:49:00 GMT

می شود گرد صاحبان نبوغ

موقع انتخاب رشته شلوغ

یک طرف عمّه و عمو و پدر

یک طرف خانواده ی مادر

دور هم جمع می شوند آنی

تا بدانند درس می خوانی

که عیار تو را حساب کنند

رشته ای تاپ انتخاب کنند

رشته ای با جلال و فرّ و شکوه

رشته ای باب طبع هر دو گروه

چون به هوش تو کرده اند وثوق:

دکتری و مهندسی و حقوق

غافل از این که جبر راهش نیست

هیچ کس جای دلبخواهش نیست

دیده ام بار ها که درمانده ست

شاعری که مهندسی خوانده ست

یا نوازنده ای که حفّار است

مجری رادیو که نجّار است

ای بسا بوده شاعر طنّاز

که شده کارمند شرکت گاز

وی بسا خوش نویس یا نقّاش

که شده در محله ای کفّاش

یا وکیل و مهندس و دکتر

شده طرّاح صحنه یا اکتور

کاش فرصت به بچه ها بدهیم

به هنر ارزش و بها بدهیم

گرچه در چشمتان هنر خوار است

هرکسی مستعد یک کار است

مثلاً دختری که در ایلام

شده دکتر به خواهش اقوام

جای آنکه بلای جان بشود

می شده خالق رمان بشود

یا جوانی مهندس عمران

که حذر دارد از گچ و سیمان

عوض آنکه برج ساز شود

می توانسته نی نواز شود

غم نخور فعله یا که فرّاشی

این مهم است، بهترین باشی!

واي... واي از «ياد ايامي که در گلشن فغاني...»

انسیه سادات هاشمی — Mon, 14 Jul 2014 02:12:00 GMT

سرزده آمد به مهماني هماني که زماني...

دستپاچه مي‌شوم از اين ورود ناگهاني

خسته ي راه است و تنها آمده چرتي بخوابد

من غبار آلود در پيراهن خانه‌تکاني

مادرم راه اتاقم را نشانش مي‌دهد، من

مضطرب از هرچه دارد در اتاق من نشاني

مي‌نشينم گوشه‌اي از آشپزخانه هراسان

امشب از دلشوره‌ها تا صبح دارم داستاني

واي آن نقاشي چسبيده بر در را نبيني

آه! آن تک‌بيت‌هاي روي ميزم را نخواني

آن پرِ لاي کتاب حافظ، آن فالِ مکرّر

آن نشانِ لاي قرآن، خط دور «لن تراني»

صفحه‌ي آهنگ محبوبش که مي‌گفتم ندارم

واي... واي از «ياد ايامي که در گلشن فغاني...»

نه! تو را جان همان که دوستش داري کمد را

وا نکن... آن نامه‌ها و شعرهاي امتحاني

نامه‌هاي خط خطي با تمبرهاي عاشقانه

شعرهايي با رديف شک‌برانگيز «فلاني»

غرق افکارم، اذان صبح مي‌گويند، اي واي!

جانمازم! آن دعايي که... نمي‌خواهم بداني!

شاعر! شب است، وقتِ تغزّل، قيام کن

مرتضی امیری اسفندقه — Sun, 06 Jul 2014 08:13:00 GMT

شاعر! شب است، وقتِ تغزّل، قيام کن
شب را به احترامِ غزل، احترام کن

نقبي بزن به باطنِ شفّافِ واژه ها
يعني: نفوذ در ملکوتِ کلام کن

از راه مي رسد به سلامت سفيرِ صبح
از جا بلند شو به تشهّد، سلام کن

تنگ غروب، زمزمه اي داشتي، چه شد؟
شعري شروع کرده اي، آن را تمام کن

شعر سپيد نيز، سياه است بي حضور
شاعر بس است، ترکِ خواص و عوام کن

داري به پاي قافيه ها پير مي شوي
فکري براي اين همه پيک و پيام کن
::
سِحرِ حلال، سايه ي نطق نبوّت است
بر خود به پاسِ وحي، غزل را حرام کن
::
اي عشق! اي به گردنِ تو خون عاشقان!
وقتش رسيد، خونِ مرا هم به جام کن

مرگ مانند نَفَس با من و تو همراه است

مرتضی امیری اسفندقه — Sun, 06 Jul 2014 07:59:00 GMT

گوش بسپار که از مرگ خبر مي آيد
خبر از مرگ چنين تازه و تر مي آيد

بر نمي آيد از دستِ کسي کاري هيچ
کار از مرگ در اين واقعه بر مي آيد

مرگ مانند نَفَس با من و تو همراه است
گرمِ جوش است و گريزان به نظر مي آيد

هرکجا دلهره اي هست علاجش مرگ است
قصّه ي دغدغه با مرگ به سر مي آيد

زندگي چشم و چراغي به جز از مرگ نداشت
مرگ مي آيد و انگار سَحَر مي آيد

هرکجا خاک کنيد اين دلِ نوراني را
به خودِ مرگ قسم، آينه در مي آيد
::
تا کجا چهره به چهره بنشينم با مرگ؟
منتظر مانده ام، افسوس، مگر مي آيد؟!

باز از مدار عشق خارج شد حدیثم

سیدضیاءالدین شفیعی — Sat, 05 Jul 2014 10:16:00 GMT

بـاید غزل می گفتم اما، درد نگذاشت

بادی که بوی زخم می آورد، نگذاشت

این بار از ما بـود پیــروزی، دریغا

کاری که تقسیم غنایم کرد، نگذاشت

شاید به پایان می رسید این فتنه ها، آه!

این بار هم یک خنجر نامرد نگـذاشت

گرم رسیدن بود پـاهامان، خدایا

اندوهِ چشم اندازهای سرد، نگذاشت

یک چشمه تا مرز حقیقت بینمان بود

آنقدر نوشیدیم، تا دل درد نگذاشت

باز از مدار عشق خارج شد حدیثم

بـاید غزل می گفتم اما درد نگذاشت

سرها برای هرچه به غیر از خدا خم است

علیرضا دهرویه — Sat, 05 Jul 2014 03:56:00 GMT

گفتم: دلم به سردی غم های عالم است

گفتی: بخند مسأله جدی تر از غم است

در احترام پیچ و خم کوچه های شهر

سرها برای هرچه به غیر از خدا خم است

ساقی! کجاست باده؟ که در دست عاشقان

نوشابه های بحث برانگیز زمزم است

گرمای عشق نیست، که این بوسه های داغ

تعبیر تازه از اثرات جهنم است

دارم نمی رسم به خودم - قصه را ببند-

وقتی کلاغ، پاک کن قتل آدم است!

معشوقه ها، شلوغ خیابان، هجوم گرگ

« باز این چه شورش است که در خلق عالم است»

شاعر! طريق زمزمه تغيير کرده است

مرتضی امیری اسفندقه — Sat, 28 Jun 2014 06:50:00 GMT

شاعر! به فکر کوچ از اين کوچه سار باش

بر اسبِ بادپاي تأمّل سوار باش

با او قرار بسته اي اي تخته بندِ تن!

مثل نسيم در به در و بي قرار باش

شاعر! هنوز شعر شريفي نگفته اي

شاعر! هنوز...، آه! برو شرمسار باش

چيزي نمانده است بپوسي در اين سکون

از پيله هاي وهم به فکر فرار باش

عمرت به وصفِ سبزه گذشت و به شرح باغ

يک بار هم بيا و سراپا بهار باش

شاعر! شروع کن به صفا دادن خودت

شاعر! زلال مثل دلِ جويبار باش

پلکِ شهود مي پرد از شوقِ ديدنت

آيينه باش آينه ي بي غبار باش

تقسيم مي کنند سحر شعر ناب را

شاعر! به پاس شعر سحر زنده دار باش

شاعر! طريق زمزمه تغيير کرده است

شاعر! بيا و شاعر اين روزگار باش

ببین که با تو شدم مبتلا به "مُهر امین"

انسیه سادات هاشمی — Mon, 23 Jun 2014 04:33:00 GMT

چه کرده عشق تو با من... فقط بیا و ببین!
بیا و گوشه‌ی تنهایی‌ام کمی بنشین

همیشه حرف فقط از شکست عاشق‌هاست
بیا شکستن معشوق را به چشم ببین

ببین که تیشه‌ی نامهربانی‌ات فرهاد!
چه کرده یک تنه با کوه هیبت شیرین

بیا نگاه کن و لحظه لحظه شاهد باش
که ذره ذره می‌افتد غرور من به زمین

نگاه کن چه به روز نمازم آوردی!
ببین که با تو شدم مبتلا به "مهر امین"

چنان بدون تو شک کرده هستی‌ام به خودش
که هرچه می‌زنم او را نمی‌رسد به یقین

صدای پای تو را می‌شنیدم آن دم صبح
که از حیاط دلم می‌گریخت پا ور چین

چه شد نیامده رفتی نرفته برگشتی؟
شدی چه زود صمیمی چه زود سرسنگین!

منم علی البدلی در ذخیره‌های دلت
که با رفیق خودم کردی‌ام تو جایگزین!

از این به بعد عبور و مرور حست را
مکن به روی دلِ خاکیِ کسی تمرین

تمام شد، برو از کنج خلوتم بیرون
برو برس به شکارت، تمیز دانه بچین!

نخواستم که بسوزد دلت، فقط گفتم
بدانی آن دو سه واژه چه کرده است، همین!

آموختم از آینه ها صاف و سادگی

سعید بیابانکی — Wed, 18 Jun 2014 18:36:00 GMT

با من چه کرده است ببین بی ارادگی
افتاده ام به دام تو ای گل به سادگی

جای ترنج،دست و دل از خود بریده ام
این است راز و رمز دل از دست دادگی

ای سرو! ذکر خیر تو را از درخت ها
افتادگی شنیده ام و ایستادگی

روحی زلال دارم و جانی زلال تر
آموختم از آینه ها صاف و سادگی

با سکّه ها بگو غزلم را رها کنند
شاعر کجا و تهمت اشراف زادگی ....

نه... نه... مرا نبلعيد!

محمدمهدی سیار — Wed, 18 Jun 2014 05:25:00 GMT

نه... نه... مرا نبلعيد!

اين التماس نيست

اين آخرين نصيحت کرمي ست نيمه جان

آويخته به حلقه ي قلاب

در گوش ماهيان

ندانستي نمي شد با عروسک ها عروسي کرد

محمد سلمانی — Tue, 10 Jun 2014 05:47:00 GMT

اتاقي بود و تختي بود و بازي با عروسک بود

تو از آغاز دنيايت همين اندازه کوچک بود

تو معناي پريدن تا کجاها را ندانستي

تمام درکت از پرواز اوج بادبادک بود

در آن سو هفت شهر عشق را عطار مي گرديد

در اين سو بين رفتن تا نرفتن پا به پا شک بود

ندانستي نمي شد با عروسک ها عروسي کرد

که از آغاز اين تصميم امري نامبارک بود

نصيحت با تو؟! اما نه! خودم را خسته مي کردم

نمي شد بيش از اين دريافت با ذهني که کودک بود

پشيماني، پشيماني، پشيماني، پشيماني

و پايان همان روزي که مي گفتند اينک بود

حد اعلايي و با حداقل ها همنشين

کاظم بهمنی — Fri, 06 Jun 2014 14:19:00 GMT

حد اعلايي و با حداقل ها همنشين

آه مرواريدِ اصلِ با بدل ها همنشين

از معمّا ماندن ات چندي ست لذت مي بري

اي سؤال مشکلِ با راه حل ها هم نشين

من به لطفِ دوستانت رفتم امّا سعي کن

بعدِ من کمتر شوي با اين دغل ها همنشين

دل به مفهوم سياهي کم کم عادت مي کند

چشم وقتي مي شود با مبتذل ها همنشين

گردن آويزي چنين را پاره کن، آزاد شو

آه مرواريدِ اصلِ با بدل ها همنشين

روزهايت را به جوهاي خيابان باختي

پانته آ صفایی بروجنی — Sat, 31 May 2014 07:00:00 GMT

مثل اسب سرکشي در باد و باران تاختي

قد علم کردي و مغرورانه يال افراختي

ايستادي روبروي سيلي رگبارها

خانه ات را در مسير سيل و توفان ساختي

بيش از اين ها بود سهمت از زمين و آسمان

قدر خود را ـ حيف اي نخل جوان! ـ نشناختي

زود باليدي و خيلي زود بر دادي ولي

ميوه ات را پيش پاي عابران انداختي

برگهايت را به باد و شاخه هايت را به برق

روزهايت را به جوهاي خيابان باختي

قسمت به مثقال است، حسرت به خروار است

امید مهدی نژاد — Thu, 29 May 2014 15:27:00 GMT

قسمت به مثقال است، حسرت به خروار است

پس واقعيت داشت: انسان زيان کار است

باري به راحت رفت، باري کراهت رفت

هربار مي گفتم: اين آخرين بار است

کاري به باري نيست، وقتي عياري نيست

در لشکر کوران يک چشم سردار است

گاهي که لبخند است، دامي ست، ترفندي ست

از چيدنش بگذر، گل طعمه ي خار است

در امتدادِ باد بيدي خميد و گفت

من روسياهم، آه، حق با سپيدار است

حق با جماعت نيست، حتي اگر بسيار

بسيار ناچيز است، ناچيز بسيار است

همساز شو با درد، بگذار و بگذر، مرد

در موضعِ بهتان انکار، اقرار است...

از گريه آکنده، چشمم به فرداهاست

بيدار مي مانم، شب نيز بيدار است

از کف نخواهم داد اين آخرين دژ را

«پايانِ تنهايي آغازِ بازار است»

هر روز مرا به سوی خود می خوانند

میلاد عرفان پور — Sat, 24 May 2014 13:08:00 GMT

حرّ است دلم، حرّ شهادت جويي

حرّ است دلم که دارد از او بويي

هر روز مرا به سوي خود مي خوانند

دنيا از سويي و حسين از سويي

ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻫﻢ ﭘﯽ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻡ

انسیه سادات هاشمی — Mon, 24 Feb 2014 09:22:00 GMT

ﻋﺎﺷﻘﻢ ﺷﺪ! ﻣﯽﺭﻭﺩ ﺗﺎ ﭘﺎﯼ ﺟﺎﻥ؟ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ

ﻧﻪ! ﺍﺯ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ

ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ، ﺁﯾﺎ ﻣﻤﮑﻦ ﺍﺳﺖ

ﮐﺞ ﮐﻨﺪ ﺭﺍﻩ ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ؟ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ

ﯾﺎ ﺍﮔﺮ ﺷﯿﺮﯾﻦﺗﺮﯼ ﺑﺮ ﺳﻔﺮﻩﻣﺎﻥ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﺷﻮﺩ

ﺑﺮ ﻣﯿﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﭘﺲ ﺍﯾﻦ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ؟ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ

ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺯﻭﺩﯼ ﻧﺨﻮﺍﻫﻢ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺧﻮﺩ

ﻭﻗﺘﯽ ﺍﺯ ﺍﻭﻝ ﻣﺴﯿﺮ ﻋﺸﻘﻤﺎﻥ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ

ﺗﺎ ﺍﮔﺮ ﺭﻓﺖ ﺍﺯ ﻏﺮﻭﺭ ﻣﻦ ﺑﻤﺎﻧﺪ ﭼﯿﺰﮐﯽ

ﺗﺎ ﺑﮕﻮﯾﻢ : ﻣﻦ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ

ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﻫﻢ ﭘﯽ ﻧﺨﻮﺍﻫﺪ ﺑﺮﺩ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻮﺩﻩﺍﻡ

ﭼﯿﺰﯼ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻃﺮﺍﺕ ﺑﯽﻧﺸﺎﻥ ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ

ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﺣﺘﯽ ﺍﮔﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﺴﯽ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ

ﺍﺯ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﯽﺧﻮﺍﻫﯽ ﺑﺨﻮﺍﻥ ! ﻣﻌﻠﻮﻡ ﻧﯿﺴﺖ

که عشق از پیله های مرده هم پروانه می سازد

فاضل نظری — Wed, 04 Dec 2013 05:51:00 GMT

همین عقلی که با سنگ حقیقت خانه می سازد
زمانی از حقیقت های ما افسانه می سازد

سر مغرور من! با میل دل باید کنار آمد
که عاقل آن کسی باشد که با دیوانه می سازد

مرنج از بیش و کم، چشم از شراب این و آن بردار
که این ساقی به قدر تشنگی پیمانه می سازد

مپرس از من چرا در پیله ی مهر تو محبوسم
که عشق از پیله های مرده هم پروانه می سازد

به من گفت ای بیابان گرد غربت! کیستی؟ گفتم:
پرستویی که هرجا می نشیند لانه می سازد

مگو شرط دوام دوستی دوری است، باور کن
همین یک اشتباه از آشنا بیگانه می سازد

انقلاب برف

مریم اسلامی — Sat, 02 Nov 2013 15:09:00 GMT

دوستان واقعی کم اند

خوش به حال دانه های برف

در فراز

در فرود

با هم اند

باور کنید پاسخ آیینه سنگ نیست ...

محمد سلمانی — Sun, 16 Dec 2012 16:33:00 GMT

بی حرمتی به ساحت خوبان قشنگ نیست
باور کنید پاسخ آیینه سنگ نیست

سوگند می خورم به مرام پرندگان
در عرف ما، سزای پریدن تفنگ نیست

با برگ گل نوشته به دیوار باغ ما
وقتی بیا که حوصله غنچه تنگ نیست

در کارگاهِ رنگرزانِ دیار ما
رنگی برای پوشش آثار ننگ نیست

از بردگی مقام بلالی گرفته اند
در مکتبی که عزت انسان به رنگ نیست

دارد بهار می گذرد با شتاب عمر
فکری کنید فرصت پلکی درنگ نیست

وقتی که عاشقانه بنوشی پیاله را
فرقی میان طعم شراب و شرنگ نیست

تنها یکی به قله تاریخ می رسد
هر مرد پاشکسته که تیمور لنگ نیست

غرض رنجیدن ما بود از دنیا، که حاصل شد

فاضل نظری — Wed, 04 Jul 2012 07:16:00 GMT

به تنهایی گرفتارند مشتی بی پناه اینجا
مسافرخانه ی رنج است یا تبعیدگاه اینجا

غرض رنجیدن ما بود از دنیا، که حاصل شد
مکن ای زندگی عمر مرا دیگر تباه اینجا

برای چرخش این آسیاب کهنه ی دل سنگ
به خون خویش می غلتند خلقی بی گناه اینجا

نشان خانه ی خود را در این صحرای سردرگم
بپرس از کاروان هایی که گم کردند راه اینجا

اگر شادی سراغ از من بگیرد جای حیرت نیست
نشان می جوید از من تا نیاید اشتباه اینجا

تو زیبایی و زیبایی در اینجا کم گناهی نیست
هزاران سنگ خواهد خورد در مرداب ماه اینجا

گیرم که جوان گشت زلیخا، به چه قیمت؟

فاضل نظری — Wed, 04 Jul 2012 06:59:00 GMT

اما تو بگو دوستی ما به چه قیمت؟
امروز به این قیمت، فردا به چه قیمت؟

ای خیره به دلتنگی محبوس در این تُنگ
این حسرت دریاست تماشا به چه قیمت؟

یک عمر جدایی به هوای نفسی وصل
گیرم که جوان گشت زلیخا، به چه قیمت؟

از مضحکه ی دشمن تا سرزنش دوست
تاوان تو را می دهم اما به چه قیمت؟

مقصود اگر از دیدن دنیا فقط این بود
دیدیم، ولی دیدن دنیا به چه قیمت؟

این شهر تا بخواهید، سنگ مزار دارد

سعید بیابانکی — Wed, 16 May 2012 11:20:00 GMT

از بس گلایه و غم از روزگار دارد
آیینه روزگاری است، گرد و غبار دارد

هر عابری در این شهر یک مرده ی عمودی است
این شهر تا بخواهید، سنگ مزار دارد

این آسمان بعید است، بی روشنا بماند
از بس ستاره های دنباله دار دارد

غم های بی نهایت، عشاق بی کفایت
من بی حساب دارم، او بی شمار دارد

در عین سر به زیری، سر مست و سربلند است
چون تاک هر که خانه بالای دار دارد

عشق اناری ام را از من ربود دارا
من عاشق انارم، سارا انار دارد